เส้นทางเล็กๆ ของเด็กทุน

ใกล้เข้ามาแล้วกับช่วง “เลือกตั้งผู้นำนักศึกษา” ผมอยากใช้พื้นที่ตรงนี้ ชวนให้น้องๆ ที่กำลังลังเล หรือกำลังมองหาบทบาทใหม่ๆ ได้ลองเปิดใจเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของการขับเคลื่อนมหาวิทยาลัย ได้เรียนรู้การทำงานจริง ได้เรียนรู้การบริหารจัดการโครงการต่างๆ และสร้างประโยชน์ให้กับเพื่อนนักศึกษาให้มากที่สุด ขอแนะนำตัวสั้นๆ ก่อนนะครับ ผมแอ้มครับ เป็นพี่บัณฑิตกันเกราช่อที่ 34 จบจากคณะเกษตรศาสตร์ สาขาสัตวศาสตร์ ปัจจุบันทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ส่งเสริมบริการ บริษัทเอกเจริญการเกษตร ในเครือ CPF ดูแลพื้นที่ภาคกลางล่าง วันนี้อยากขอเล่าเส้นทางชีวิตเล็กๆ ก่อนจะมาเป็นพี่บัณฑิตให้ฟังครับ “ก่อนเข้ามหาวิทยาลัย” ช่วงมัธยมปลาย ผมไม่ใช่เด็กกิจกรรม ไม่ได้เด่น ไม่ได้เป็นผู้นำ ความกังวลหลักๆ คือ กลัวเข้ากับคนอื่นไม่ได้ ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะมาอยู่ในบทบาทด้านกิจกรรมนักศึกษา ปี 1 | จุดเริ่มต้นที่เงียบ และเต็มไปด้วยความพยายาม ผมเข้ามหาวิทยาลัยด้วยต้นทุนทางบ้านที่ไม่มาก ช่วงนั้นค่อนข้างขาดแคลน ผมสมัครทุนการศึกษาแทบทุกทุนที่เปิดรับ ขอแค่มีโอกาส ผมสมัครหมด ในช่วงเวลาเดียวกัน ผมมีโอกาสเข้าไปที่วัดอรัญญาวาสี ช่วยถวายอาหาร ทำกิจวัตรต่างๆ ใช้ชีวิตเรียบง่าย คล้ายเด็กวัดคนหนึ่ง เป็นช่วงเวลาที่สอนให้ผมอดทน และรู้จักพึ่งพาตัวเองมากขึ้น และทั้งหมดนี้เกิดขึ้นท่ามกลางสถานการณ์โควิด เรียนออนไลน์เป็นหลัก แทบไม่มีกิจกรรมในมหาวิทยาลัย เป็นปีที่ต้องปรับตัวทั้งเรื่องเรียน ชีวิต และความคิด ปี 2 | ก้าวแรกของการทำงานและกิจกรรม งานเรียนเริ่มหนักขึ้น ผมเริ่ม “กล้าลอง” ออกไปทำอะไรใหม่ๆ ผมได้เข้ามาทำงานเป็นกรรมาธิการวิสามัญฝ่ายอาคารสถานที่ในสภานักศึกษา พร้อมกันนั้นผมได้สมัครทำงานพาร์ทไทม์ ที่อุทยานวิทยาศาสตร์มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เป็นโอกาสทำงานระยะสั้นเพื่อหารายได้ระหว่างเรียนและเรียนรู้การทำงานจริงนอกห้องเรียน จากเด็กที่ไม่เคยทำกิจกรรม ผมได้รู้จักพี่ๆ เพื่อนๆ ได้เรียนรู้การทำงานเป็นทีม และเริ่มเห็นคุณค่าในตัวเองมากขึ้น (ในช่วงนี้เอง ผมได้รับ ทุนจุมพจน์พันธุ์ทิพย์ ซึ่งเป็นอีกหนึ่งจุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิตนักศึกษา) ปี 3 | บทบาทที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ ผมได้รับความไว้วางใจให้ดำรงตำแหน่ง “รองประธานสภานักศึกษา” บอกตรงๆ ว่ากดดันมาก มีเหตุการณ์ให้ต้องตัดสินใจหลายเรื่อง ต้องคิดถึงผลกระทบต่อคนจำนวนมาก แต่ทุกความกดดันก็หล่อหลอมให้เราเติบโตและแข็งแรงขึ้นจริงๆ ปี 4 | ทำหน้าที่จนวันสุดท้าย ผมยังคงทำงานในสภานักศึกษา ในบทบาทที่เกี่ยวข้องกับ “สภานักศึกษามหาวิทยาลัยอุบลราชธานี” เป็นปีที่ได้เห็นภาพการทำงานในระดับนโยบาย และเข้าใจคำว่า “ผู้นำ” ชัดเจนขึ้นมาก สิ่งที่กิจกรรมสอนผม ผมได้เรียนรู้ว่าชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยไม่ได้มีแบบแผนตายตัว เราไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตเหมือนเพื่อน แต่มหาวิทยาลัยคือพื้นที่ให้เราได้ลองผิดลองถูก และใช้ชีวิตในแบบที่เราเลือก ขอแค่รับผิดชอบกับเส้นทางของตัวเองให้ดีที่สุด ฝากถึงน้องๆ ที่กำลังลังเล ถ้ายังไม่แน่ใจ ลองออกไปทำลองเข้าชมรม ลองทำกิจกรรมที่สนใจ ไม่จำเป็นต้องเก่งตั้งแต่แรก แค่ “กล้าลอง” ก็เพียงพอแล้วครับ